0
Kosz

Tuja Kupić Tuja Tuja Cena

Tuja japońska

Tuja Standishii $11.10

Opis i cechy żywotnika japońskiego

Tuja japońska – zimozielona roślina, która osiąga do 18 m wysokości (roczny przyrost 15-20 cm) i bardzo rzadko uprawia się w polskich ogrodach. Drzewo pochodzi z centralnej Japonii, gdzie jest spotykane na wysokości 1-1,8 km n.p.m. Żywotnik japoński nie jest drzewem dla wielkiego miasta, ponieważ nie znosi zanieczyszczonego powietrza. Nie potrzebuje dużo wody oraz ma wysoką mrozoodporność. Ma intensywny zapach żywicy.

Cechy żywotnika japońskiego:

  • szeroka korona stożkowa;
  • kora rdzawobrązowa (czerwono-srebna);
  • liście grube, łuseczkowate, tarczowate, ciemnozielone;
  • żeńskie zielone kwiaty, jajowate z miękkimi łuskami;
  • owocki brązowo-fioletowe;
  • szyszki z długimi łuskami;
  • pachnie karmelem z nutką cytryny i eukaliptusa.

Uprawa rośliny

Tuja jest drzewkiem trudnym do uprawy. Tuja japońska wolno rośnie w miejscach z niską temperaturą, natomiast w ciepłych obszarach można zauważyć szybszy wzrost roślin. Preferowana gleba – piaszczysta glina, wilgotna i z dobrym drenażem. Lubi miejsca otwarte lub pół cieniste, osłonięte od wiatru

Rozmnażanie tui japońskiej

Żywotnik japoński rozmnaża się kilkoma sposobami:

  • poprzez nasiona;
  • sadzonki;
  • szczepienie.

Nasiona warto wysiewać do wilgotnej i urodzajnej gleby, periodycznie podlewać. Młode rośliny z nastąpieniem lata można wystawić do ogrodu, aby się hartowały.

W sadzonkach najlepiej tuje japońskie rozmnażają się wiosną – od marca do kwietnia lub późnym latem – od początku sierpnia do końca września. Po posadzeniu należy zapewnić drzewom stałe nawodnienie oraz zaciszne miejsce w półcieniu.

Tuja japońska - sadzenie i pielęgnacja

Regularne podlewanie jest podstawa pielęgnacji dla żywotników japońskich (około 20 l wody na dorosłą tuję). Nawożenie wymagane raz na dwa lata w wiosennym terminie, najlepiej wiosną w kwietniu, gdy już nie ma mrozu. Jeśli gleba jest zbyt gęsta, należy ją periodycznie pielić.

Ściółkowanie – korą, trocinami lub żwirem – niewielkiego terenu wokoło rośliny zatrzymuje zgromadzoną w glebie wilgoć, ogranicza rozwój chwastów w bezpośrednim sąsiedztwie krzewów oraz chroni przed konkurencją innych roślin. Jest to bardzo ważny zabieg agrotechniczny, dzięki niemu krzewy lepiej rosną, a ich pielęgnowanie jest łatwiejsze.

Tuja japońska nie może znosić dużych mrozów, więc polecane jest okrywanie drzew na zimę, aby rośliny mogły przetrwać zimowe chłody. Aby zabezpieczyć drzewa przed mrozem, należy obsypać miejsca, gdzie korzenie łączą się z pniem kopczykami ziemi 5-10 cm wysokości. Jednak jeśli zdarzy się silny mróz, takie młode krzewy warto owinąć włókniną ogrodniczą lub okryć gałązkami drzew iglastych.

Najlepszy czas do sadzenia żywotników w pierwszej połowie kwietnia lub na początku czerwca. Dołek, w którym sadzimy żywotniki, powinien być około dwóch razy większy od bryły korzeniowej i wypełniony 15 cm warstwą drenażu z tłuczonej cegły. Rośliny muszą być zasadzone w odległości od 50 cm do 1,5 m na głębokości 60-70 cm. Po posadzeniu obficie podlewamy roślinę i wokół roślin rozkładamy kilkucentymetrową warstwę kory sosnowej, trociny albo mchu, aby ograniczyć parowanie wody i zmniejszyć wzrost chwastów, dzięki czemu gleba będzie wolno się zachwaszczać i wysychać.

Żywotnik japoński dobrze znosi cięcie. Przy przycinaniu żywotnika japońskiego warto się zabezpieczyć rękawicami oraz odpowiednim ubraniem, ponieważ rośliny mają olejek eteryczny, który może podrażnić skórę.

Żywotnik japoński w projektowaniu krajobrazu

Wśród licznych roślin wypełniających ogród warto posadzić jedną lub kilka szczególnie przyciągających uwagę, aby utworzyć punkt centralny kompozycji lub jej fragmentu. Rośliny te muszą odznaczać się czymś szczególnym. Może to być oryginalny pokrój uwypuklony wielkością i barwą.

Właśnie taką rośliną może występować żywotnik japoński, za którym cały czas się gonią kolekcjonerzy.

Najlepiej ta odmiana żywotników będzie pasować do ogrodów w japońskim stylu.